Organizacja kongresów eucharystycznych jest zasadniczo młodym przedsięwzięciem w Kościele. Początków możemy szukać we Francji, gdzie świecka kobieta Emilie Tamisier z Tours (1834-1910) przy współpracy ze swoim spowiednikiem ks. Antoinem Chevrier (zm. 1879) oraz z kanonizowanym przez Jana XXIII Piotrem Julianem Eymardem - zwanym "apostołem Eucharystii" - wystąpiła z pomysłem organizacji pierwszego kongresu. Pierwsze próby niestety nie powiodły się z różnych przyczyn. Trudności nie odebrały nadziei "apostołowi Eucharystii" oraz pani Tamisier, którym przy pomocy biskupów, prezbiterów, osób świeckich i z błogosławieństwem Papieża Leona XIII w końcu udało się zorganizować 1. Międzynarodowy Kongres Eucharystyczny w Lille w 1881 roku. Kongres odbył się pod hasłem: "Eucharystia zbawia świat".
Bardzo ważną postacią dla rozwoju kongresów był niemiecki liturgista J. A. Jungmann, który przedstawił nową koncepcję w organizacji kongresów. Zaproponował on przeżywanie kongresu jako statio mundi, czyli zgromadzenie wiernych dla sprawowania Eucharystii. Pierwszy raz taką formę przeżywania kongresu, gdzie najważniejsza była celebracja Eucharystii i adoracja Najświętszego Sakramentu, wprowadzono w czasie 37. Kongresu w Monachium w 1960 roku.
Kongresy są organizowana zasadniczo co 4-5 lat w różnych miejscach świata. Miejsce i termin jest wybierane przez Ojca Świętego w porozumieniu z Konferencją Episkopatu danego kraju. W 1997 roku także i Polska cieszyła się szczęściem i przywilejem organizowania kongresu. Odbył się on we Wrocławiu, a jego wiodącą ideą były słowa: "Eucharystia i wolność".
Obok międzynarodowych kongresów organizowane są także kongresy krajowe i diecezjalne.

Fragment artykułu opracowanego przez Krzysztofa Porosło dla Biuletynu Ruchu Światło-Życie Archidiecezji Krakowskiej "Formacja animatora" nr 1(69) 2008