Św. Alfons urodził się w Marinelli koło Neapolu w 1696 roku. W szesnastym roku życia uzyskał doktorat prawa i rozpoczął karierę adwokacką. Zrozumiawszy niebezpieczeństwo tego zawodu, porzucił go i poświęcił się służbie Bożej. Jako kapłan zauważył ignorancję religijną ludu i założył zgromadzenie redemptorystów dla głoszenia misji ludowych. Napisał pomnikową teologię moralną oraz wiele dzieł ascetycznych. Na rozkaz papieża przez trzynaście lat był biskupem diecezji św. Agaty. Uzyskał zwolnienie z tego urzędu, wrócił do zgromadzenia i do końca życia świecił przykładem gorliwości. Umarł jako dziewięćdziesięcioletni starzec w roku 1787.

Św. Ignacy urodził się w 1491 roku w Hiszpanii w kraju Basków. Do 30 roku życia prowadził swobodne rycerskie życie. Rekonwalescencja po ciężkiej ranie była dla niego okresem łaski. Po powrocie do zdrowia zawiesił oręż przed cudownym obrazem Matki Bożej w opactwie benedyktyńskim Monserrat i oddał się samotnym rozmyślaniom w grocie pod Manrezą. Tu, w oparciu o dzieło opata Garcia de Cisneros „Exercitatorium vitae spiritualis”, napisał sławne „Ćwiczenia duchowne”. By zostać kapłanem studiował w Barcelonie, Alcala, Salamance i wreszcie w Paryżu. Tam wraz z 6 przyjaciółmi dał w 1534 roku początek nowemu zakonowi, zwanemu Towarzystwem Jezusowym. Św. Ignacy kierował swoim zakonem do śmierci, która nastąpiła w Rzymie 31 lipca 1556 roku.

Św. Marta wiele razy gościła w swoim domu Chrystusa. Przed wskrzeszeniem Łazarza wyznała swoją wiarę w mesjańskie posłannictwo Chrystusa.

Św. Kinga urodziła się w 1234 roku jako córka króla węgierskiego Beli IV. Była siostrą św. Małgorzaty Węgierskiej i św. Jolanty. Została żoną Bolesława Wstydliwego, z którym wspólnie złożyła w małżeństwie ślub dozgonnej czystości. Z mężem dzieliła dole i niedole długiego i trudnego panowania, będąc prawdziwą matką biednych i wszystkich strapionych. Po śmierci męża wstąpiła do ufundowanego przez siebie zakonu klarysek w Starym Sączu, łącząc z duchem surowej pokuty wewnętrzną, franciszkańska radość doskonałą z cierpień i trudności życiowych. Umarła w Starym Sączu 24 lipca 1292 roku. Kult jej rozpoczął się zaraz po śmierci.

Św. Brygida urodziła się w 1303 roku koło Uppsali. W małżeństwie wychowała ośmioro dzieci w tym, późniejszą św. Katarzynę. Po śmierci męża założyła zakon Najświętszego Zbawiciela (brygidki). Doznała licznych przeżyć mistycznych i objawień. Ostatnie 24 lata przeżyła w Rzymie i tam umarła 23 lipca 1373 roku.